Ouderwets op pietenpad

Door de kachel naar benee……. oh jee!

Ouderwets op Pietenpad

Sinterklaas was weer in het land. Met Sinterklaas kwamen natuurlijk ook de pieten weer mee. Ik heb hele mooie herinneringen aan sinterklaastijd. In de tijd dat mijn ouders een rijwielzaak hadden leverde mijn vader rond Sinterklaastijd de nieuwe fietsen bij de klanten thuis af. Verkleed als Sinterklaas ging hij op pad. Ik mocht met hem mee. Verkleed als piet droeg ik zijn staf bij me. En een zak vol met pepernoten. Opgewonden liep ik samen met mijn vader door de straten van Monnickendam. Ik herinner me nog zo goed de blijde gezichten als wij aanbelden bij de klanten. “Kom eens kijken Pim! Sinterklaas en Piet zijn hier! Ze hebben een kado voor je meegebracht.” Terwijl mijn vader de fiets naar binnen reed, begon ik uitbundig met pepernoten te strooien. Wat was Pim blij!

Het spelen van piet was voor mij altijd een vrolijke happening. Hoewel ik een eigen pietenpak heb, heb ik deze de laatste jaren niet meer aangehad. Dit jaar begon het weer te kriebelen. Het dochtertje van mijn broer is 4 jaar.  Zij gaat nog helemaal op in het Sinterklaas verhaal. Als ik piet nog een keer tot leven wil roepen, dan moet ik zeker dit jaar doen. Gelukkig waren alle pietenspullen nog compleet. Ik was ook blij verrast, dat ik de kleding nog paste! In de loop der jaren ben ik toch wel wat zwaarder geworden. Ik had gewoon een pietenpak liggen, dat ik op de groei gekocht had. Ook de zwarte schmink vond ik. Het gebruik van zwarte schmink staat de laatste jaren ter discussie. Zonder zwarte schmink zou mijn nichtje mij meteen herkennen….. Dat risico wilde ik niet lopen.  Na overleg met mijn broer begreep ik dat het goed was om mijzelf te kleuren als de piet die ik vroeger was.

Wat was ik opgewonden toen ik mezelf in de spiegel zag. Wow! Er was weinig voor nodig om weer helemaal in mijn rol op te gaan. Ik sprong en zong door de kamer en begon weer spontaan te dichten. Ik was vergeten, dat ik zo snel een mooi gedicht kon schrijven. (Eerder die week heb ik gewoon 6 uur op een gedicht zitten zweten……echt waar….) Goedgemutst en opgelaten ben ik op pad gegaan. Onderweg in de auto heb ik veel vrolijke reacties gehad. Mensen zwaaiden, toeterden.
Toen stond ik bij de voordeur van mijn broer.  Ik oefende nog even snel met mijn Limburgs accent en drukte op de bel. Snel daarna stond mijn nichtje in de deuropening. “Piet is er!”  Met grote ogen keek ze mij aan. Wat was het heerlijk om mijn nichtje zo te verrassen! Ze was net zo opgewonden als ik. Het verraste mij, dat ze helemaal niet bang was. Ja, pieten zijn ook echte kindervrienden. Mijn nichtje heeft me niet herkend. Zelfs mijn ouders niet.

De volgende dag heb ik weer mijn pietenpak aangetrokken en heb ik familie en vrienden verrast. Zo kwamen mijn ouders erachter, dat ik de piet was die de dag ervoor op het Sinterklaasfeest was bij mijn broer. Mijn broer vertelde, dat hij verwacht dat zijn dochter zeker nog zo’n 2 jaar in het sinterklaas en pieten verhaal zal geloven. Ooooh…. wat heerlijk!

 

 

Nieuwsbrief

Wilt u graag op de hoogte worden gehouden, dan kunt u zich opgeven voor de nieuwsbrief.

You have Successfully Subscribed!